Uznawanie technologii spawania w świetle badań laboratoryjnych

1. Wstęp
2. Instrukcja technologiczna spawania łukowego WPS.
3. Złącza próbne na uznanie technologii spawania.
4. Materiał.
5. Metoda spawania.
6. Zakres badań.
   • badania wizualne VT,
   • badania radiograficzne RT lub ultradźwiękowe UT,
   • kontrola pęknięć powierzchniowych (metoda PT lub MT),
   • próba rozciągania poprzecznego RM,
   • próba zginania poprzecznego RG,
   • próba udarności KCV,
   • próba twardości HV,
   • badania makroskopowe MA
7. Podsumowanie

Próba zginania poprzecznego RG

 Próbę zginania przeprowadza się zgodnie z normą PN-EN 910. Próbki paskowe (b=20 mm) pobrane ze ścianki złączy są obrabiane mechanicznie i zginane na trzpieniu o średnicy d = 4t. Rolki podporowe o średnicy 50 mm są rozstawione na odległość 7 grubości materiału zginanego. Z materiału o grubości poniżej 12 mm pobiera się po dwie próbki na zginanie z rozciąganiem lica (FBB1 i FBB2) oraz dwie z rozciąganiem grani (RBB1 i RBB2). Przy gięciu o kąt 180 o nie powinny wykazywać pęknięć. Dopuszczalne są pojedyncze naderwania o długości nie przekraczającej 3 mm. W przypadku pęknięcia jednej próbki dopuszcza się możliwość wykonania z danego złącza dwóch dodatkowych próbek. Jeżeli wynik którejkolwiek będzie negatywny, wówczas całe złącze oceniane jest negatywnie. Przy złączach o grubości powyżej 12 mm wykonywane są 4 próbki do zginania bocznego (SBB1¸4). Dla materiału o wydłużeniu A< 20 % średnicę trzpienia gnącego określa się z wzoru: d = (100 t /A) - t [mm]. W przypadku nieodpowiedniego doboru materiału dodatkowego obserwowane jest nierównomierne odkształcenie spoiny rys.9a.

Rys.9 Próbki złączy doczołowych po zginaniu. Próbka a - brak odkształcenia spoiny świadczy o zbyt twardym materiale spoiwa, próbka b - odkształcenie prawidłowe.